Een modern kerstverhaal

Mimi heet ze. Ze is gevlucht voor de oorlog en het geweld in haar eigen land. Haar verhaal is te vreselijk voor woorden. Ze is zwanger na een verkrachting in haar eigen land. Na haar aankomst op Schiphol gaat ze met de trein op reis naar haar bestemming. Ze heeft van de mensensmokkelaar een briefje met een telefoonnummer gekregen. Dit briefje zit in haar broekzak. Tijdens de treinreis wordt ze van haar weinige bezittingen beroofd. Bij de kaartjescontrole heeft ze niets, geen kaartje, geen geld, papieren en geen bezittingen en wordt ze overgedragen aan de politie. Omdat ze niet kan aantonen wie ze is, wordt ze na een verblijf van enkele dagen in de politiecel ondergebracht in de gevangenis. Hier verblijft ze enkele maanden en wordt ze, ongeveer 6 weken voor haar bevalling met wat geld op straat gezet. Na een telefoontje, blijkt ze nog steeds welkom te zijn op het adres dat ze heeft gekregen. Ze besluit alsnog naar haar oorspronkelijke bestemming te reizen. Ze wordt opgehaald op het station door een dame die vreselijk schrikt als ze de hoogzwangere Mimi ziet. Ze verblijft in een voor haar vreemde stad, waar ze zwaar huishoudelijk werk doet tegen kost en inwoning. Als Mimi haar ‘weldoenster’ vertelt dat ze buikpijn heeft, wordt ze zonder pardon op straat gezet. Gewoon met de kleren die ze aan heeft, een shirt, broek en schoenen. Geen ondergoed, geen sokken, geen jas en het is hartje winter. Drie dagen zien mensen haar rondzwerven in de stad. Ze leeft van hetgeen de mensen in de prullenbakken gooien. In de nacht van 23 op 24 december wordt ze door een stel mensen onderkoeld in een steegje gevonden. Zij bellen een ambulance en Mimi wordt naar het ziekenhuis gebracht.




Al jaren werkt ik de kerstdagen en al jaren doe ik nachtdienst op de couveuse afdeling. Dit jaar begint mijn dienst op 23 december en ik moet 5 nachten werken. Het is rustig op de afdeling en rond 1.00 uur wordt er gevraagd of naar de verloskamers kan komen. Dit keer geen spoedgeval, maar wel een noodgeval. Ik wordt nu gevraagd omdat ik al jaren als vrijwilligster bij Vluchtelingenwerk Nederland werk. Er is met de ambulance een 19 jarig meisje binnengebracht dat illegaal in Nederland verblijft. Op de verloskamers ligt ze daar als een hoopje ellende. Na overleg met mijn collega’s mag ik bij haar blijven. Het arme kind is door en door koud. Ze wordt aan het CTG gelegd om de baby te controleren. Die maakt het beter dan haar moeder. Mimi krijgt warme kruiken, warme dekens en warme thee. Uitgeput valt ze in slaap, maar ze schrikt geregeld wakker en is dan angstig. Ik ga zo dicht mogelijk bij haar zitten en ze pakt mijn hand, trekt die onder de dekens en klemt hem met 2 handen tegen zich aan. Uiteindelijk valt ze in slaap tot 8.00 uur. Ze heeft het nu lekker warm, alle controles zijn goed en Mimi mag naar de kraamafdeling. Angstig vraagt ze mij in het Engels of ze weer op straat moet. Ik stel haar gerust en als ze op de kraamafdeling is geïnstalleerd, ga ik naar huis om te slapen. Voor ik ga slapen bel ik met de coördinator van Vluchtelingenwerk om te vragen of zij voor een opvangplek na de bevalling kan zorgen. Om 14.00 uur wordt ik gebeld, dat de weeën zijn begonnen. Mimi is bang en vraagt steeds om mij. Mijn man heeft ondertussen al een toilettas met inhoud voor haar gekocht. Ik vertrek dus weer richting ziekenhuis. Mimi pakt blij mijn hand als ik aankom. Ze mag nog rondlopen en samen wandelen we op de gang, onderbroken door de weeën. Het wordt een lange dag en een nog langere nacht. Mijn collega’s geven aan het werk goed aan te kunnen en ik mag bij Mimi blijven. Tegen de morgen wordt na een zware bevalling wordt het kerstkindje Hope geboren. Mimi is uitgeput, maar dolgelukkig en legt Hope meteen aan haar borst. Als Mimi en haar dochter verzorgd zijn en ik ze samen naar de kraamafdeling heb gebracht, kan ik ook tevreden naar huis en gaan slapen. ’s Middags ben alweer bij haar. Ik heb een telefoontje van mijn afdeling gehad dat ik vrij krijg omdat het zo rustig is. Mijn collega’s hebben van alles verzameld en Mimi ligt met een mooie pyjama aan in bed, Hope ligt tevreden te slapen in het bedje naast haar. Mimi mag met Hope tot na de Kerst in het ziekenhuis blijven. Collega’s hebben collega’s gebeld en Hope krijgt een aardige babyuitzet. Mimi is echt een schat van een meid, die zelfs het hart van de felste vluchtelingen tegenstanders weet te veroveren.



Op 27 december geef ik als getuige bij de bevalling Hope aan bij de gemeente. Helemaal zonder slag of stoot gaat dat niet, want Mimi heeft geen papieren. Hetgeen ze in de gevangenis heeft gekregen, is nog bij haar ‘weldoenster’, die helaas niet te achterhalen is. Daarna haal ik Mimi en Hope op in het ziekenhuis. Ik breng haar naar een Asielzoekerscentrum in Brabant. Verdrietig nemen we afscheid van elkaar. In korte tijd hebben we toch een bijzondere band gekregen. Van een lieve kennis heb ik een prepaid mobieltje gekregen, compleet met beltegoed. Zo kunnen we gemakkelijker met elkaar in contact blijven.



We bellen geregeld, ik meestal naar haar, zodat haar beltegoed gespaard blijft. Mimi komt nog één keer met de trein naar me toe, want ze moet een uitreksel van het geboorteregister bij de burgerlijke stand hebben. Dat moet ze persoonlijk hier halen. Samen brengen we de dag door bij me thuis. Met haar en Hope gaat het goed. In het centrum heeft ze het best wel naar haar zin, de meeste mensen zijn aardig. De papieren zijn nodig omdat ze binnenkort wordt overgeplaatst, waarheen is nog niet bekend. ’s Avonds na het eten breng ik haar weer terug. Er volgt weer een emotioneel afscheid. We houden contact, al gaat daar soms weken overheen. Als ik haar weer bel, krijg ik een man aan de lijn. Hij verbreekt het contact als ik naar Mimi vraag. Steeds als ik weer bel, wordt mijn oproep weggedrukt. Ik krijg geen contact meer.



Ik bel het asielzoekerscentrum, maar daar willen ze me alleen vertellen dat Mimi weg is. Waarheen of hoe mogen ze niet zeggen. Als ik een paar dagen later vrij ben ga ik er persoonlijk heen. Ook nu krijg ik verder niets te horen. Via mijn netwerk bij vluchtelingenwerk word ik ook niet wijzer. Het enige dat we weten is dat Mimi met Hope plotseling is verdwenen. Ze wordt wel door de politie gezocht. Tot nu toe zonder resultaat. Ik hoor nooit meer iets van haar. Ik ben wel bezorgd, maar verder machteloos. Mimi, hoe zou het nu zijn met jou en Hope. Leven jullie nog? Ik heb niet eens meer jullie foto’s, want die zou je me nog sturen. Nu na jaren denk ik nog geregeld aan jullie, vooral in de dagen rond Kerstmis.